Türk Toplumu nereye koşuyor?

Son günlerde gördüğüm ve medyaya yansıyan bazı olaylar sonucunda toplumun bir uçuruma doğru hızla sürüklendiğini görüyorum. Özellikle gençlerimizde büyük bir kültür erozyonu yaşanıyor. Milli ve manevi değerlerimiz, her geçen gün yozlaşıyor, aşınıyor ve kayboluyor. Toplumu ayakta tutan ve inancımızda beslenen geleneklerimiz, geçmişte yaşanan nostaljik ve folklorik bir olay olarak değerlendiriliyor. Aile kavramın içi boşalıyor, yerini geçici birliktelikler ve metres hayatı alıyor, karşı cins arkadaşlığı yayılıyor. Birbirine nikâhı düşen iki genç, arkadaşlık kavramına sığınarak ana- babanın ve yakınlarının karşısında el ele tutuşup gezebiliyor, oturup kalkabiliyor, hatta aynı evi paylaşıp birlikte kalabiliyor. Artık genç kız -erkek arkadaşlığı normal görülüyor ve sıradanlaşıyor. Karşı çıkan büyükler, geri kafalı, yobaz ve görgüsüz olarak yaftalanıyor.

Geçenlerde bir ulusal televizyon kanalında bir söyleşi izledim. Saba Hanım’ın yönettiği söyleşide kendisini sanatçı ve psikolog olarak tanıtan bir hanım, çocuk doğurmak için sperm bankasına başvurduğunu, hatta kendisi gibi binlerce başvuranın olduğunu söyledi. Bir izleyici, bir yetim çocuğu alıp büyütmesinin daha doğru olacağını söyleyince, çocuğu karnında taşımak istediğini, başkasıyla paylaşmak istemediğini, bu yüzden çocuğun babasız olmasını tercih ettiğini, ileride çocuk babasını sorarsa, babasının sperm bankasında olduğunu söyleyeceğini belirtti. Başka bir izleyici de, niçin bir koca alıp ondan çocuk yapmadığını sordu. Cevap olarak, çok aşk yaşadığını, ama kimseyi sevemediğini, aşk ile sevginin başka şeyler olduğunu, kendi babasına benzer bir erkeği bulamadığını, bir aile disiplininde yaşamak istemediğini, yirmi altı yıldır yabancı birine sevgi beslediğini, hala o kişiden umutlu olduğunu söyledi. Bu söyleşiyi dinleyince şok oldum. Hele binlerce kadının sperm bankalarında sıra beklediğini duyunca, toplumumuzun geleceği hakkında endişeye kapıldım.

Kadınımız, gencimiz, özetle insanımız nereye gidiyor? Günümüzün internet dünyası, metropol şehir ortamı, allı pullu medya çeşitliliği, gençlerimizi ve kadınlarımızı bir yerlere doğru sürüklüyor. Artık utanma, yakınlardan çekinme, nasıl anlaşılırım endişesi duyma diye bir derdimiz kalmamış. Artık gençler aileyi bir ayak bağı olarak görüyor, evlenmek istemiyor. Nefsani ve cinsel ihtiyaçlarını sokakta, tatil beldelerinde, lüks otel ve barlarda gideriyor insanlar. Karşı cinsle arkadaşlık ilişkileri, evlenme ihtiyacını duyurmuyor.

Beyler! Bir uçuruma doğru gidiyoruz. Yeni bir milli eğitim anlayışı, yeni bir devlet politikası, yeni bir eğitim seferberliği gerekiyor. Sıra sıra fabrikalar kurmak, köprüler ve yollar yapmak, turist çekmek için devasa oteller dikmek, ekonomide ve teknolojide Avrupa’yı geçmek, mili gelirde yirmi bin dolarları aşmak, çözüm değildir. Milli ve manevi değerlerimiz kaybolursa, zenginlik ancak felaket getirir, birbirime güven kaybolur, anarşi ve kaos başlar. Artık toplumda orman kanunu işler, güçlü zayıf ezer, nesiller karışır, anasız babasız çocuklar toplumun başına dert olur. Sonra asırlardır gözümüz gibi koruduğumuz, uğruna milyonlarca şehit verdiğimiz vatan topraklarımızı kendi elimizle düşmana teslim etmek durumunda kalırız. Çünkü insan, ancak kutsal değerleri uğruna ölmeyi düşünür, kutsalı olmayan insan savaşmaz, toprağı ve bayrağı uğruna canını vermek istemez. Asırlar önce Pers İmparatorluğu böyle bitti, Roma İmparatorluğu böyle yıkıldı, Yunan medeniyeti böyle sona erdi, İspanya müslümanların elinden böyle çıktı, Anadolu da bu şekilde elimizden çıkabilir.

Kıbrıs’tan şu tavizi verdik veya vermedik, Azerbaycan’a yanlış davrandık, Ermenilere kapıları açtık veya açmadık gibi beylik lafları ve politik hesapları bırakalım, bu gençleri nasıl kazanabiliriz diye düşünelim. Muhalefet, kaybolan değerlerimizi dile getirsin.

Bizi biz yapan manevi değerlerimizdir, aile yapımızdır, gelenek ve göreneklerimizdir, namus ve edep anlayışımızdır, hepsini içine alan dinimiz ve inancımızdır. Yetkilileri düşünmeye davet ediyorum.
R.Ö